Śniło mi się przed-wojenne Zakopane. Nad drewnianymi Knipówkami unosiły się najprawdziwsze Sabałowe nuty grane na gęślach i basach. Frunęły w różne strony. Jedne zaglądały w okna Atmy i zostawały na dłużej w muzyce Szymanowskiego, inne podpatrywały Witkacego, gdy malował kolejny szalony portret, jeszcze inne kibicowały Kornelowi Makuszyńskiemu podczas brydżowej nocy.

Śniła mi się willa Pod Jedlami, ta naj-piękniejsza z góralskich chałup - matka całej reszty zbudowanych z płazów, mszonych słomą, krytych gontem domostw pod Tatrami. Śniło mi się wytworne towarzystwo u Poraja omawiające kolejną wspinaczkę albo narciarski zjazd. Śnił mi się jeszcze pochód górskich ratowników i wybitnych sportowców, tych wszystkich Bachledów, Gąsieniców, Marusarzy, którzy dzisiaj hen wysoko w turniach, albo w ciszy na Pęksowym Brzyzku.

Śniły mi się młode dziewczyny w kwietnych spódnicach, w wyszywanych serdakach, w kierpcach, z dorodnymi koralami na szyjach. Biegły podreglańskimi łąkami w zamgloną dal. Ruszyłem za nimi w ten zakopiański sen, który wciąż trwa.
(na górę strony)

Obudziłem się dotknięty promieniem słońca, które wyjrzało zza Giewontu. Dookoła gwar kolorowego tłumu zdążającego na Gubałówkę, do Kuźnic, zapełniającego Chochołowską, Kościeliska, Strą-żyską. Ciekawi tutejszego folkloru, spragnieni kontaktu z pradawną tradycją odwiedzają sklepy z pamiątkami, regionalne karczmy. Podziwiają Wielką Krokiew - jedną z najpiękniejszych na świecie naturalnych skoczni narciarskich.

Ruszają do Morskiego Oka by zobaczyć odbite w jego krystalicznej tafli sylwetki Mnicha, Mięguszowieckiego, Rysów. Ale przecież mają jeszcze Teatr Witkacego, Muzeum Władysława Hasiora, Galerię Antoniego Rząsy.

A dla bardziej ciekawych świata i okolic gorące źródła po słowackiej stronie lub spływ Dunajcem przez odległe o półtorej godziny jazdy samochodem Pieniny.

Nad tatrzańskimi dolinami bezszelestnie szybują paralotnie. Jesienią Lejowa widziana z góry jest czerwona od rydzów. Ich smak, usmażonych na maśle, nie zmienił się od tamtego snu.